บทที่ 29 จุลติกษัย 2

“เหอะ!” ได้ยินคำถามที่ย้อนกลับมาผมเองก็ต้องหลุดสบทหัวเราะ “โทษนะ คนที่จู่ๆ ก็ระเบิดหัวเราะออกมาตรงหน้าเก้าอี้ห้องฉุกเฉินนี่ดูปกติมากงั้นดิ?”

“เอ้า! ก็ตอนนั้นกูเครียดกับแลปกริ๊งอะ ไหนจะต้องมาคอยอยู่เวรอีกมันก็ต้องมีหลุดกันบ้างดิวะ อย่างน้อยๆ กูก็แปลกแบบมีเหตุผลปะ ไม่ได้แปลกแบบไร้เหตุผลแบบนั้นอะ” ศรัน...