บทที่ 6 จุลติภพ 3

"อาการเป็นยังไงห้ะพร้อมถึงหน้าตาตื่นมาหาฉันแบบนี้เนี่ย" ศิตาเปิดปากถามตั้งแต่เปิดประตูคลินิกมาเจอผม ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนศิตาตรงหน้าของผมก็ยังคงดูดีดึงดูดให้มองเหมือนเดิม

เส้นผมยาวสีดำขลับผิว กรอบหน้าเรียวได้รูปรับกับเครื่องหน้าทั้งหมดที่มี ผิวขาวเหลืองตามแบบฉบับลูกหลานคนจีน ศิตายังคงเหมือนเดิมทุกอย่างเหมือนกับวันแรกที่ผมได้เห็นเธอในห้องเรียนตอนมหา'ลัย โดยเฉพาะทรงผมมัดมวยต่ำด้านหลังนั่นน่ะ

ศิตากับผมเราเรียนจบมารุ่นเดียวกัน หลังจากที่เรียนจบใช้ทุนได้2ปีเธอก็มุ่งมั่นเรียนต่อเฉพาะทางด้านจิตวิทยาแล้วออกมาเปิดคลินิกบำบัดเป็นของตัวเองทันที ตามฝันที่เธอเองก็ตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่เข้าเรียนแพทย์ ตามจริงเธอก็เคยชวนผมนะเรื่องออกมาเปิดคลินิกน่ะ แต่อุดมการณ์การเรียนหมอของผมมันไม่ใช่แบบที่เธอต้องการไง ครั้งนั้นความสัมพันธ์ของเราเลยจบแค่คำว่าเพื่อน...

"......"

ผมยังไม่ได้ตอบอะไรออกไปแต่กลับเบี่ยงตัวหลบรีบเดินเข้าไปในห้องตรวจของศิตาทันที พุ่งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตรวจของเธออย่างรู้ความโดยไม่ต้องรอให้ศิตาเอ่ยปากสั่ง เล่นทำเอาเธอยืนเกาหัวแกรกๆงุนงงกับท่าทางของผม

"ยังไงห้ะพร้อม แกมาเพราะอะไรก็ไม่บอกแถมมาถึงก็ขึ้นเก้าอี้รอเลย ทำงานจนเพี้ยนเหรอแกอะ"

"พร้อมว่าก็อาจจะ"

ศิตาขมวดคิ้วสงสัยในคำตอบของผม "ยังไงคะคุณหมอพร้อม เล่ามาค่ะ"

"คือแบบว่า..." พอถึงเวลาที่ต้องเล่าขึ้นมาจริงๆผมก็ไม่รู้จะจับต้นชนปลายเริ่มจากประโยคไหนดี ได้แต่อ้าปากแล้วปิดปากอยู่แบบนั้นหลายครั้งจนศิตาถึงกับถอนหายใจกรอกตามองบนใส่

"นี่พร้อม แกก็เคยผ่านวิชาจิตวิทยามาถูกไหม แกรู้ใช่ไหมว่าขั้นตอนการรักษาประเมินสภาพจิตใจมันเป็นยังไง ถ้าแกไม่เปิดอกคุยแล้วเล่าทุกอย่างออกมาฉันก็ช่วยไม่ได้นะเว้ย ต่อให้เก่งระดับปรมาจารย์จากนอกโลกก็ช่วยแกไม่ได้จ้าาา"

เห้ออออ....

ผมถอนหายใจหนักอีกรอบก่อนจะจ้องเข้าไปในดวงตากลมสีน้ำผึ้งหวานฉ่ำของศิตา รวบรวมสติตั้งสมาธิจับใจความสำคัญออกมาเล่าให้เธอฟัง

"คืองี้นะศิ จู่ๆพร้อมก็แบบว่า....เหมือนพร้อมจะมองเห็นวิญญาณอะศิ"

"แล้วพร้อมคิดว่าเขาเป็นวิญญาณจริงไหม" พอผมเริ่มเล่าศิตาก็ให้ความตั้งใจฟังกับผมทันที เธอจ้องเข้ามาในดวงตาผม อ่านทุกความรู้สึกที่ผมกำลังมีอยู่ในตอนนี้ด้วยความมุ่งมั่น มิน่าล่ะคลินิกของเธอถึงได้มีชื่อเสียง มีคุณหมอเก่งและสวยแบบนี้นี่เอง...

"ไม่รู้ดิ ศิก็รู้ว่าพร้อมไม่เชื่อเรื่องแบบนี้อะ"

"ปากพร้อมบอกว่าไม่เชื่อแต่ความรู้สึกพร้อมก็กลัวใช่ไหม"

ผมพยักหน้าตอบศิ ใช่ ผมกลัว กลัวแบบหาสาเหตุไม่ถูกด้วย

"มันเป็นไปได้ไหมอะศิว่าพร้อมอาจจะทำงานหนักมากเกินไปจนหลอนอะ ช่วงนี้เคสผ่าชันสูตรมันเยอะมากเลยศิ วันหนึ่งพร้อมรับเคสไม่ต่ำกว่า3รายอะ แล้วแต่ละรายสภาพก็....ไม่ได้สมบูรณ์ขนาดนั้นด้วย" อย่างเคสล่าสุดที่ผมชันสูตรก็ถูกทิ้งให้เสียชีวิตอยู่ในบ้านพักมาแล้วไม่ต่ำกว่า4วัน

"อืม ก็เป็นไปได้นะ งั้นพร้อมหลับตานะปล่อยใจให้สบาย ไม่ต้องคิดกังวล ไม่ต้องสนใจเรื่องวิญญาณ หายใจเข้าออกช้าๆแล้วให้หัวสมองของพร้อมมันว่างเปล่า ทุกอย่างเป็นสีขาวทั้งหมด...."

ผมปล่อยจิตใจให้ว่างเปล่าแล้วทำตามทุกอย่างที่ศิตาพูด ผมกำลังก้าวเข้าสู่กระบวนการการประเมินสภาพจิตใจ เอาล่ะไอ้พร้อมนิ่งไว้แล้วทุกอย่างจะดีเอง ภาพผู้ชายคนนั้นมันคงเป็นแค่ภาพหลอนที่แกสร้างขึ้นมาเท่านั้นก็ได้เว้ย วิญญาณไม่มีจริง ผีไม่มีจริง เรื่องลี้ลับงมงายไม่มีจริงหรอก ไร้สาระสิ้นดีเลย

.

"....."

"ผลประเมินของพร้อมเป็นยังไงบ้างอะศิ พร้อมดูปกติไหม"

"ปกติสิ" ศิตาตอบกลับพร้อมกับยื่นใบประเมินให้ผมดู ซึ่งผมก็ดูไม่ค่อยออกนักหรอกมันไม่ใช่ศาสตร์ที่ผมถนัดสักเท่าไร "พร้อมอะปกติทั้งสภาพจิตใจและร่างกายเลยนะ"

"แล้ว แล้วไอ้ถาพที่พร้อมเห็นล่ะศิ มันชัดมากเลยนะศิ" ศิฟังที่ผมพูด เธอทำหน้าคิดหนักอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเปิดปากถามผมตรงๆ

"เอ่อ...ยังไงดีล่ะ แบบว่าช่วงนี้พร้อมทำงานเยอะใช่ไหม พร้อมได้ลองใช้ยาหรือสารเสพติดบ้างไหมอะ" คำถามของศิทำผมขมวดคิ้วนิดหน่อย "ศิไม่ได้จะกล่าวหาพร้อมนะ เพราะอาการแบบที่พร้อมเล่าให้ศิฟังมันสามารถเกิดมาจากสารเสพติดได้ พร้อมก็พอจะรู้หนิ ศิเป็นหมอศิก็ต้องถามอะ"

"พร้อมจะใช้ทำไมอะศิ" ได้ยินที่ผมตอบศิก็พยักหน้าเข้าใจ เธอก้มลงกดคีย์ข้อมูลของผมอยู่ครู่หนึ่ง

"ผลตรวจของพร้อมก็ปกติดีทุกอย่างเลยนะ จัดว่าแข็งแรงเลยแหละแต่ไอ้อาการที่พร้อมบอกศิมาเนี่ยมันก็เข้าค่ายอาการเริ่มแรกของจิตเภทอยู่นะ ศิคงต้องให้พร้อมสังเกตตัวเองแล้วแหละว่าหลังจากนี้มีอาการแปลกไปยังไงบ้าง หรือไม่ก็...."

"ก็อะไรศิ" ศิเว้นวรรคคำพูดอยู่หลายนาทีพอดู ดวงตากลมหรี่ลงจ้องเขม็งเข้ามาหาผมก่อนจะป้องมือกระซิบเสียงให้ได้ยินกันสองคน

"พร้อมอาจจะเห็นวิญญาณจริงๆก็ได้"

"บ้าบอน่ะศิ มันไม่มีจริง มันแค่พลังงานอย่างหนึ่งเท่านั้นเองศิ ศิเชื่อเรื่องพวกนี้เหรอ" ศิตอบคำถามผมด้วยการหยักไหล่หนึ่งที

"เรื่องที่วิทยาศาสตร์พิสูจน์ไม่ได้ใช่ว่ามันจะไม่มีจริงสักหน่อย วิญญาณดวงนั้นจิตเขาอาจจะผูกพันธ์กับพร้อมก็ได้ พร้อมเลยมองเห็นเขา" ได้ยินคำพูดของศิแล้วผมยิ่งคิ้วขมวดเป็นปมไปกันใหญ่

"นี่ศิเป็นหมอจิตวิทยานะ ศิเชื่อเรื่องพวกนี้ด้วยเหรอเนี่ย"

"เอ้านี่ พร้อมไม่เชื่อศิก็ไม่ได้บังคับให้เชื่อ แต่ผลตรวจเนี่ยยยเธอปกติค่าาาจะให้ศิคิดยังไงล่ะห้ะ ถ้าอยากแน่ใจก็กลับไปพิสูจน์เลยสิ ขับรถไปเลยโรงพยาบาลเลย อยู่ไม่ไกลนี่"

"นี่ศิกำลังไล่ให้พร้อมไปพิสูจน์วิญญาณอะไรนั่นน่ะนะ"

"อืม ใช่ ถ้ากลับไปแล้วไม่เจอก็กลับมารับยาที่ศิ แต่ถ้าพร้อมกลับไปแล้วยังเจอเขารออยู่ก็ไม่ต้องมาหาศิ"

"แล้วให้พร้อมทำไง?"

"คุยกับเขาสิ" ศิตอบด้วยรอยยิ้มแกรมหัวเราะเล็กน้อย ก่อนจะช่วยผมเก็บกระเป๋าดันหลังส่งผมขึ้นรถให้กลับมายังโรงพยาบาลอีกครั้งเพื่อพิสูจน์ความจริง

การพิสูจน์ความจริงเรื่องผีเรื่องวิญญาณโคตรเป็นอะไรที่ไร้สาระที่สุดสำหรับหมอนิติเวชอย่างผมเลย ถึงใจจะคิดแบบนั้นแต่ร่างกายกลับพาผมขับรถกลับมายังโรงพยาบาลอีกครั้งจนได้ กว่าจะดึงสติกลับมาได้ก็ตอนที่เหยียบเบรกจอดรถที่ลานจอดรถแล้ว

ให้ได้อย่างนี้สิไอ้พร้อม ไร้สาระโคตรๆ!

ก็อก! ก็อก!