บทที่ 7 จุลติภพ 4

!!!!

ณ เวลานี้ผมโคตรจะหลอนไปหมดแล้วแม้แต่เสียงเคาะกระจกรถจากไอ้ศรันย์ ผมรีบลดกระจกรถลงเพื่อคุยกับมันก่อนที่มันจะเคาะกระจกผมจนร้าวไปหมด

"อะไรวะ"

"กูดิต้องถามมึง มึงเบี้ยวนัดหม่าล่ากูยังไม่พอแล้วกลับมาที่โรงพยาบาลทำไมอีกไม่ทราบห้ะ"

"แล้วนี่มึงยังไม่กลับอีกเหรอ เลิกงานตั้งนานแล้วนี่"

"กูเพิ่งไปกินหม่าล่ากับน้องๆเอ็กซ์เทิร์นมา" ไอ้ศรันย์ว่าแล้วก็พยักเพยิดหน้าไปทางเด็กๆปี6ที่มองมาทางผมพอดี พวกเด็กๆรีบยกมือไหว้ผมเองก็ยิ้มรับตอบ

"เออๆ มึงก็รีบกลับบ้านไปพักผ่อนเถอะ"

"แหมม คำนี้ควรใช้กับมึงไอ้พร้อม แล้วนี่มึงกลับมาที่โรงพยาบาลทำไมหรือนัดใครไว้"

"ยุ่งวะ" เมื่อไม่รู้จะตอบกลับไอ้ศรันย์ยังไงก็ใช้คำด่าแทนนี่แหละง่ายสุด พอถูกผมด่านิดๆหน่อยๆคุณหมอศรันย์ที่หล่อจนสาวๆพยาบาลเลี้ยวหลังมองก็เบะปากยู่หน้าไม่สบอารมณ์ใส่ผมทันที

"เอ้าไอ้นี่ ไม่ยุ่งกับมึงก็ได้กูกลับไปนอนตีพุงสบายใจที่บ้านดีกว่า"

"เชิญเลยครับ" ผมแสร้งเป็นกระแทกเสียงแล้วผายมือเชิญมันไปที่รถของมันที่จอดอยู่อีกฟาก

พอศรันย์ขับรถพ้นออกไปรั้วโรงพยาบาลผมก็สอดสายตาหาผู้ชายคนนั้นทันที กวาดตามองซ้ายมองขวาก็ไม่พบอะไรที่ผิดปกติ ทุกอย่างราบรื่นเหมือนกับทุกวันที่ผมเคยสัมผัสมา สงสัยจะเป็นภาพหลอนอาการเริ่มต้นของจิตเภทล่ะมั้งกู แต่ศิก็บอกว่ากูแข็งแรงนี่หว่า

"......" ผมพยายามสลัดทุกความคิดบ้าๆออกไปจากหัวสมองแล้วเปิดประตูรถออกไปนั่งรับอากาศดีๆด้านนอก

เก้าอี้สำหรับผู้ป่วยไว้นั่งรอญาติมารับกลับบ้านด้านหน้าตึกฉุกเฉินคือสถานที่ที่ผมเลือกมารับลม มันโล่งปลอดโปร่งและอยู่ใกล้ลานจอดรถที่สุด ผมใช้เวลานั่งอยู่หลายนาทีจนแน่ใจแล้วแน่ๆว่าผู้ชายคนนั้นไม่มีทางกลับมาให้ผมเจอ ผมเลยล้วงกระเป๋าหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะโทร.รายงานศิ แต่แล้วจู่ๆข้างกายด้านขวาของผมก็เย็นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด พลันขนตามเนื้อตัวผมมันก็ลุกชูชันขึ้นพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย กลิ่นไอเย็นยะเยือกชัดขึ้น ทุกที...ทุกที...พร้อมกับ...

เขากลับมานั่งข้างๆ ผมแล้ว

"...!!!!..."

ผมค่อยๆหันหน้าไปมองข้างกายอย่างช้าๆ จนกระทั่งเห็นใบหน้าได้รูปซีดขาวอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง พลันเนื้อตัวแข็งทื่อไปหมดบังคับไม่ได้สักอย่าง มือไม้ก็เย็นเฉียบไม่ต่างจากร่างไร้วิญญาณร่างหนึ่งเลย แต่ในขณะที่ผมสติหลุดกระเจิงเขากลับนั่งมองหน้าผมนิ่งๆด้วยความสงสัย พลางใช้ฝ่ามือที่ซีดไม่แพ้เนื้อตัวโบกส่ายไปมาต่อผมอยู่อย่างนั้นหลายทีพร้อมกับใบหน้าที่ค่อยๆแสดงความดีใจออกมายามผมกระพริบตาตอบรับ

"คุณเห็นผมใช่ปะ" เสียงยะเยือกร้องถามด้วยรอยยิ้มกว้าง ผิดกับผมที่นั่งอ้าปากพะงาบๆพูดอะไรไม่ออก นอกจากพยักหน้าตอบช้าๆเท่านั้น

"......"

"เย้! มีคนเห็นผมสักที" เขาว่าพลางกำกำปั้นยกมือชูใส่อากาศแสดงท่าทางดีใจ ผิดกับผมที่โคตรจะเศร้าใจเลย...

ไม่รู้จะเรียกว่าสถานการณ์มันดีขึ้นได้เต็มปากไหม แต่เอาเป็นว่าผู้ชายที่ผมเห็นตอนนี้เขาไม่ได้มาแต่ตัวแล้วลืมขาแบบที่ผมเห็นเมื่อก่อนหน้านี้อีกแล้ว ตอนนี้ผู้ชายที่ผมเห็นเขาอยู่ในสภาพครบถ้วนสมบูรณ์ทุกอย่างจนเหมือนคนคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ แตกต่างเพียงแค่สีผิวที่ขาวและซีดจัดเท่านั้นเอง แถมใบหน้าอีกฝ่ายยังจัดว่าหล่อดูดีมีมาตรฐานอีกต่างหาก!

"คะ...คุณ ไม่ใช่คนใช่ไหม" ผมชั่งใจอยู่นานกว่าจะเอ่ยถามเขาไป ถึงจะทำใจมานานแต่พอถึงเวลาต้องถามจริงๆเสียงผมกลับเบาราวกับเสียงกระซิบ

"....." อีกฝ่ายยังไม่ได้ให้คำตอบผมทันที เขากระพริบตามองผมปริบๆ ก่อนจะค่อยๆพยักหน้าตอบผมช้าๆว่าเขา...ไม่ใช่คน

คำตอบเขาว่าทำผมช็อคสติแทบแตกแล้วยังสู้ปฏิกิริยาความเป็นมิตรของเขาไม่ได้เลย ฝ่ามือใหญ่ที่ซีดจัดถูกยื่นมาตรงหน้าผมพร้อมด้วยรอยยิ้มกว้างแสดงท่าทีอยากเป็นมิตรแล้วแนะนำตัวกับผมเสียงดัง

ฟังชัดว่า...

"สวัสดีครับคุณหมอ ผมชื่อจุล"