บทที่ 17 ใจร้อนเสียจริง

รถยนต์คันหรูแล่นมาจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่ ตั้งตระหง่านอยู่แถบชานเมือง มองผิวเผินจากสายตาบ้านหลังนี้เพียงหลังเดียว ใหญ่แทบจะเท่าหมู่บ้านที่เธออยู่เสียด้วยซ้ำ และนั่นยิ่งทำให้สายซอรู้สึกตื่นตระหนก จนหยิบจับทำอะไรไม่ถูก

“คุณจิณณ์ ...”

จู่ ๆ เธอก็เรียกชื่อเขาออกมาเสียงแผ่ว สายตายังคงทอดมองเข้าไปในบ้านหลั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ