บทที่ 4 ตอนที่ 4 เมเปิ้ล เมลดา ปัทมนิภา

ประเทศไทย

ห้องเช่าขนาดเล็กเท่าหนูดิ้นตาย คือที่ซุกหัวนอนของหญิงสาวร่างอรชรผิวพรรณผุดผ่องกระจ่างใส ซึ่งดูตรงกันข้ามกับสภาพแวดล้อมที่เธออาศัยอยู่ในตอนนี้โดยสิ้นเชิง ราวกับนางฟ้าที่พัดตกลงมาจากสรวงสรรค์!

พรึบๆๆ!!!

มือเล็กขีดๆเขียนๆรายได้ของคืนก่อนลงบนสมุดจดบันทึก ที่เธอทำขึ้นมาเองกับมือด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ที่ประดับประดาอยู่บนใบหน้าหวานของหญิงสาวร่างอรชร หลังมองดูจำนวนเงินที่เก็บสะสมมานานนับหนึ่งเดือน

ซึ่งเหตุผลสำคัญที่เธอจากบ้านเด็กกำพร้าที่เติบโตมายี่สิบกว่าปี ก็เพื่อออกมาหารายได้กลับไปช่วยซิสเตอร์ดูแลน้องๆ นับยี่สิบชีวิตที่ยังคงช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ซึ่งเงินทุกบาททุกสตางค์ที่เหลือจากค่าเช่าห้องและค่ากินประทังชีพ จะถูกหย่อนเก็บลงไปในกระปุกออมสินหมูหน้าตามอมแมม และส่งกลับไปยังบ้านเด็กกำพร้า ปัทมนิภา หรือนามสกุลที่ซิสเตอร์หยิบยื่นให้กับเด็กๆทุกคนที่อยู่ในบ้านใช้ ซึ่งเธอก็เป็นเหมือนกับเด็กคนอื่นๆ..ที่เป็นเพียงแค่เด็กกำพร้าที่ถูกทอดทิ้งให้อยู่ข้างถนน จนกระทั่งได้มาพบกับซิสเตอร์…เธอถึงได้มีชีวิตมาจนถึงทุกวันนี้!

กึก!

ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว..เด็กๆในบ้านปัทมนิภา เมื่อบรรลุนิติภาวะ ทุกคนสามารถออกจากบ้านเด็กกำพร้าได้ทุกเมื่อ เพื่อไปมีชีวิตที่เป็นของตัวเองโดยไม่มีข้อผูกมัดใดๆกับบ้านปัทมนิภา และเด็กๆในวัยเดียวกันกับเธอนั้น ก็เลือกที่จะออกไปใช้ชีวิตในของตัวเอง..โดยตัดสินใจทิ้งนามสกุลปัทมนิภาและบ้านเด็กกำพร้าหลังนี้…ไว้เพียงความทรงจำเท่านั้น! เพราะทุกคนต่างไม่ปรารถนาจะให้คนภายนอกรับรู้ถึงจุดด่างพร้อยของตัวเอง ซึ่งยกเว้นเธอ!..ที่ภาคภูมิใจในชื่อ! และนามสกุลที่ซิสเตอร์ตั้งให้ที่สุด!

กุกกั๊กๆๆๆ มือเล็กเอื้อมไปหยิบกล่องบุหรี่และกล่องถุงยางอนามัยนับห้าสิบกล่อง ที่ได้ใช้เงินของตัวเองส่วนหนึ่ง ลงทุนรับมาจำหน่ายบริเวณหน้าสถานบันเทิงยามค่ำคืน ซึ่งแน่นอนว่านักหัวคณิตคิดเร็วอย่างเธอนั้น จัดการบวกกำไลเพิ่มอีกเป็นเท่าตัว และถึงแม้ว่าสินค้าของเธอนั้นจะมีราคาค่อนข้างสูง แต่ในยามคับขันลูกค้าเศรษฐีกระเป๋าหนักที่น่ารักของเธอทุกคน! ก็พร้อมที่จะสนับสนุน!..เจียดเม็ดเงินอันน้อยนิดในกระเป๋ามาอุดหนุนเธอ ให้มีรายได้ทุกคืนท

“สีเขียวสิบห้า~ สีแดงสิบ~ อืมม..ขอให้ขายดิบขายดีนะคะเทพชินจังเจ้าขาา~ เพราะเมเปิ้ลอยากกลับมานอนไวๆเจ้าค่ะ~” หลังจากนับจำนวนสินค้าของตัวเองทั้งหมดแล้ว เมเปิ้ลก็หันไปขอพรจากเทพเจ้าชินจังจอมแก่น ที่เธอได้ลงทุนไปอันเชิญออกจากแอปช้อปปิ้งที่ดัง โดยราคารวมส่งของเทพเจ้าชินจังองค์นี้ของเธอนั้น!..อยู่ที่หนึ่งร้อยกว่าบาท!! ซึ่งเธอก็ไม่ลังเลที่จะตัดสินใจแบ่งเงินไปซื้อมาประดับห้อง!..เพราะต้องการมีที่พึ่งทางใจเหมือนกับคนอื่นๆเขา! และเหมือนเธอกับเทพเจ้าชินจังองค์นี้จะมีดวงเกื้อหนุนกันมาก!..ถึงทำให้เธอนั้นขายดิบขายดีทุกคืน!!

พรึบบ!! ร่างอรชรดุจนางฟ้าดันตัวลุกขึ้นจากพื้น หลังจากจัดเตรียมของทุกอย่าง ลงในตะกร้าหวายใบใหญ่เรียบร้อยแล้ว ก่อนจะพาตัวเองเดินเข้าไปอาบน้ำชำระล้างร่างกาย เพื่อออกไปขายของหน้าผับหรูย่านใจกลางเมืองหลวงต่อ เหตุผลที่เธอเลือกใช้ที่นั้นเป็นแห่งหารายได้ ก็เพราะว่านักท่องเที่ยวที่หลั่งไหลไปหาความบันเทิงที่ผับดังกล่าว ล้วนแต่กระเป๋ากันหนักแทบทุกคน! ซึ่งนั้นจึงเป็นเหตุผลที่พวกเขาไม่เคยคิดเล็กคิดน้อย เวลาซื้อสินค้าอัพราคาเกินกว่าปกติของเธอ

ซ่าาาา~~~ ซ่าาาา~~~

มือบางเอื้อมไปหมุนที่เปิดฝักบัวเคลือบสนิม สีน้ำตาลขาวบริเวณฝาผนังห้องน้ำ บ่งบอกถึงการใช้งานที่ค่อนข้างผ่านมาหลายชั่วอายุคน พร้อมกับปล่อยสายน้ำเย็นๆชโลมร่างกายที่อ่อนล้ามาทั้งวัน เพราะเธอนั้นยังคงพยายามเสาะแสวงหา ที่ทำงานในช่วงเวลาปกติเหมือนชาวบ้านเขา แต่เพราะวุฒิการศึกษาที่มีเพียงแค่มัธยมปลาย จึงทำให้เธอนั้นหางานทำได้ยากลำบากกว่าคนปกติ!

ซ่าาา~~~ ซ่าาาาา~~~

สบู่ยี่ห้อดึกดำบรรพ์ราคาย่อมเยาว์ ถูกน้ำมาใช้ทำความสะอาดทั่วเรือนร่างขาวผ่องดุจนาฬิกาทราย ทรวงอกอวบใหญ่เกินวัยบวกกับเอวขอดเล็กที่รับเข้ากับสะโพกผาย ดูเซ็กซี่เกินกว่าที่คนภายนอกจะจินตนาการถึง เพราะเมเปิ้ลตั้งใจปกปิดเรือนร่างของตัวเองด้วยเสื้อผ้าตัวโคร่ง และยังพยายามปิดบังหน้าตาที่แท้จริงของตัวเองเอาไว้

ไม่ต่างจากผมสีบลอนด์ประกายชมพูที่เธอตัดสินใจทำมา เพื่อให้ทุกคนเข้าใจว่าเธอนั้นโตเกินวัย เสริมเข้ากับรูปลักษณ์ภายนอกที่เธอตั้งใจอุปโลกน์สร้างขึ้นมา บวกกับการแต่งหน้าแบบงูๆปลาๆของเธอ!..ที่ดูรวมๆแล้วไม่ต่างจากเด็กขาดความอบอุ่น! ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องจริง! ที่เธอพยายามกลบฝั่งอดีตและที่มาของเธอ แต่ก็มีบ้างที่ความฝันเดิมๆไร้ที่มา!..วนเวียนเข้ามาในหัวของเธอ!..และบอกว่าเธอนั้นเป็นความสุขของพวกเขา!

‘แล้วใครกันละ!..ที่คิดว่าเธอคือความสุข!’ นั้นคือคำพูดที่เธอพร่ำถามออกไปในความมืด ซึ่งก็เป็นเหมือนเดิมเช่นทุกครั้ง!..ที่เธอได้รับเพียงความว่างเปล่ากลับมา!

กึกก!! มือเล็กเอื้อมไปปิดฝักบัวเหนือศีรษะหลังใช้เวลาอาบน้ำสระผมเพียงไม่นาน ผมสลวยสีบลอนด์ประกายชมพู เปียกลู่ไปกับกรอบหน้าเรียวไข่และแผ่นหลังบอบบาง ยิ่งทำให้ตอนนี้เธอนั้น..ดูเซ็กซี่เกินกว่าจะอยู่ในที่ซอมซ่อแบบนี้

พรึบบบ!!!

เมเปิ้ลเอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูบนราวมาพันรอบอกเอาไว้ ก่อนจะใช้อีกผืนเช็ดผมของตัวเองอย่างลวกๆ พร้อมกับเปิดบานประตูเดินออกจากห้องน้ำตรงไปยังตู้เสื้อผ้าขนาดเล็ก ที่ตั้งอยู่ตรงหน้าห้องน้ำเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น! เสื้อผ้าน้อยชิ้นที่แขวนอยู่บนราว ทำเมเปิ้ลพ่นลมหายใจออกมาอย่างปลงตก เพราะเธอนั้นสวมใส่พวกมันจนเสื้อผ้าบางตัวเริ่มขาดและย้วยไปหมดแล้ว ซึ่งนั้นเป็นสัญญาณเตือนว่า..ถึงเวลาที่เธอจะต้องเจียดเงินในกระปุกไปซื้อใหม่แล้ว!

“ของจำเป็นแหละเมเปิ้ล!” เสียงหวานพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่ง กับกางเกงยีนขายาวที่ขาดบริเวณช่วงหัวเข่ามน ราวกับเป็นแฟชั่นในยุคปัจจุบัน! ทั้งที่ความเป็นจริงแล้ว!..เธอถูกกิ่งไม้ข้างทางเกี่ยวจนมันขาดต่างหาก!!

เมเปิ้ลส่ายศีรษะทุยเล็กเบาๆให้กับความคิด ไม่ลืมฉีกยิ้มกว้างให้กำลังใจตัวเอง ผ่านกระจกเงาที่สะท้อนภาพหญิงสาวแต่งหน้าแบบจัดเต็ม! ไม่ต่างจากประกวดนางนพมาศประจำปี! เครื่องสำอางราคาย่อมเยาจำนวนน้อยชิ้น ถูกหญิงสาวแต่งแต้มลงบนเครื่องหน้าพริ้มเพราของตัวเองจนไม่เหลือพื้นที่! ขนตางอนเด้งธรรมชาติถูกปัดขึ้นให้ดูเป็นสาวกร้านโลก และไม่ลืมที่จะกรีดอายไลเนอร์เพื่อทำให้ดวงตาหวานเฉี่ยวคมมากยิ่งขึ้น ริมฝีปากบางสุขภาพดีถูกเคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสดราวกับผีดูดเลือด !แต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่สามารถกลบความสวยงามของเธอลงได้แม้แต่น้อย!

ตึกๆๆๆ

ใช้เวลาเปลี่ยนแปลงตัวเองไม่ถึงสิบนาที เมเปิ้ลก็เดินตรงไปยังตะกร้าสินค้าของตัวเอง ที่วางเตรียมไว้บนโต๊ะญี่ปุ่นขนาดเล็กกะทัดรัด! ขวดน้ำเปล่าที่เหลือจากเมื่อวาน ถูกมือเล็กคว้าขึ้นมากระดกลงท้องจนหมดเกลี้ยง ก่อนจะคว้าเอากระเป๋าใบเล็กบนหัวเตียงขนาดสามฟุตครึ่ง ขึ้นมาสะพายแนบไปกับลำตัว โทรศัพท์เครื่องเก่าหน้าจอติดๆดับๆโชว์เวลาที่เธอต้องออกไปทำงานแล้ว ซึ่งเมเปิ้ลก็ไม่เคยคิดน้อยเนื้อต่ำใจในชีวิตของตัวเอง เพราะเธอได้เปลี่ยนให้มันเป็นแรงผลักดันชั้นยอด!..ที่สักวันหนึ่งเธอจะต้องพลิกชีวิตให้มีคุณภาพที่ดีขึ้น! เหมือนดั่งพระจันทร์ที่อยู่เป็นเพื่อนเธอทุกคืน

แกร๊กกก!!

“อ้าว! อิหนู! เอ็งจะออกไปทำงานแล้วรึ?” ในขณะที่ผลักประตูห้องเปิดออกกว้าง เมเปิ้ลก็ได้ยินคำทักทายสุดแสนจะคุ้นหู ของป้าเจ้าของห้องเช่า ที่กำลังนั่งเคี้ยวหมากอยู่บนม้าหินอ่อน พร้อมกับพัดลมสีฟ้าคู่ใจของท่าน เมเปิ้ลระบายยิ้มกว้างก่อนจะรีบกดล็อคบานประตูห้องของตัวเองให้แน่นหนา แล้วเดินตรงเข้าไปหาป้าแก้วตาเจ้าของห้องเช่าทันที

“ค่ะป้า~ คืนนี้คงไปไม่นาน” เสียงใสราวกับระฆังแก้วเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มหวานๆ ทำป้าแก้วตาขมวดคิ้วยุ่ง พร้อมกับหยุดฉุกคิดไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยถามเด็กสาวกลับไปด้วยความสงสัย

“0.0!นี่เอ็งจะเลิกทำอาชีพเสี่ยงๆแบบนี้แล้วเรอะ!”