บทที่ 47 อย่ามาทะลึ่ง

จีด้าก็มองอย่างอึ้งๆ ก่อนจะหยุดหัวเราะไปทันที ที่อาเทอร์จับหน้าของเธอไว้ จนหน้าของเขาและเธอห่างกันแค่นิดเดียว จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน ก่อนที่อาเทอร์จะบดริมฝีปากของตัวเอง กับปากสีชมพูเล็กๆอย่างลงโทษ แล้วค่อยๆถอนจูบออกมา

"หยุด หยุดแล้วค่ะ ปล่อยจีด้าได้แล้ว" จีด้าบอกออกไปอย่างตะกุกตะกัก เพราะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ