บทที่ 15 เผลอ

ทุกอย่างมืดมิดยิ่งกว่าคืนเดือนแรม จิตใจของเขาล่องลอยอยู่ในนั้น เขาไม่สามารถแม้จะรู้สึกถึงผิวหนัง นิ้วมือหรือใบหน้าของตัวเองได้ ราวกับว่าร่างกายถูกกลืนกินไปหมดแล้ว เขาอยากจะกรีดร้อง อยากได้ยินเสียงแม้ว่าไม่อาจมองเห็น ไม่อาจรู้สึก แต่เขาทำไม่ได้ ประหนึ่งถูกล็อกเอาไว้หลังกำแพงหนา รู้สึกราวกับมีปีศา...