บทที่ 11 EP.11 สารเลว

"ฉันไม่อยากเห็นเธอต้องเจ็บอีก" ไม่รู้ว่าเขาพูดบ้าอะไร..หรืออาจจะมึนเหล้าที่ดื่มรัว "แต่ถ้าจะกดรับสายก็คุยตรงนี้ เวลามันตอแหลจะได้ช่วยเตือนสติ"

แต่ไม่ทันไรหน้าจอโทรศัพท์ก็ดับมืดปรากฏว่าแบตเตอรี่ของมี่หมดเหลือ0%

แววตาที่สับสนจ้องมองสักพักก่อนจะวางโทรศัพท์กลับไว้ที่เดิม

ทั้งคู่นั่งเคียงข้างฟังเพลงที่แสดงบนโทรทัศน์พร้อมกระดกเหล้าดื่มรัว

เช้าวันต่อมา

แสงแดดเล็ดลอดเข้าสู่ระเบียง มีมี่ลืมตาตื่นเนื่องจากเมื่อวานไม่ได้กินข้าวซัดเหล้าแรงจนมึนเมา

เสียงร้องโอดโอยพร้อมมือกระทบตีขมับบางเบา

"โอ๊ยยย ปวดหัวชะมัด"

"อืมมม"

"เฮ้ยยย! นี่เรานอนกันตรงนี้ทั้งคืนเหรอ"

"กล้ามเนื้อฉันตายไปแล้วซีกหนึ่ง เธอนอนซบไหล่ยันเช้าเลย"

แขนของเขาโคตรหนักแทบจะยกไม่ขึ้นแต่ก็ไม่กล้าขยับ เนื่องจากเมื่อคืนหลังจากหลับมีมี่ก็ยังร้องไห้สะอื้นจึงไม่อยากทำให้ตื่น

"ขอโทษนะ" รีบยกมือไหว้ขณะที่เอ็มบีบไหล่ตัวเอง "เอาอย่างนี้ไหม..จะทำไข่เจียวปูให้กิน"

"วันนี้ไม่ได้ซื้อปูมีแต่ไข่"

"งั้นเจียวไข่ใส่หอมหัวใหญ่แล้วกันเนาะ"

"แสนดีจังเลยนะ เหอะ"

"ก็ไถ่โทษไง ฮ่าๆ"

แยกย้ายอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าหลังจากทำกับข้าวทั้งสองคนนั่งกินไข่เจียวที่มีมี่ทำ เอ็มขับรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ส่งกลับบ้าน และจอดรอเพื่อให้เพื่อนสาวเปลี่ยนเสื้อผ้าไปมหาวิทยาลัยพร้อมกัน

"เสียดายเมื่อคืนติดธุระอดไปฉลองความโสดด้วย" โจ้พูดตามมาด้วยแพรว "คงจะเมายับเลยสิ! สภาพอีมี่เยินผมเผ้าก็ไม่ได้สระ"

"กูน่าจะตามไปทีหลัง"

"มึงไม่ต้องไปหรอกไอ้โจ้เดี๋ยวเมาก็ไปเป็นภาระให้ไอ้เอ็มอีกคน"

"มึงมากกว่ามั้งภาระ!"

สองเกลอยังคงโต้เถียงกัน เอ็มฟุบหลับตรงที่นั่งประจำ จมูกโด่งสะท้อนแสงพุ่งเข้าสายตาของมีมี่ที่จดจ้องไม่ห่าง

ใบหน้าหล่อเหลาทะเล้นขี้เล่นยังเป็นที่จดจำ

เที่ยงวัน

"มี่เอาอะไรข้าวมันไก่ใช่ไหม?" แพรวลุกเตรียมไปซื้อให้ โจ้ก็หยิบเงินเดินตามไปเลือกอาหารพร้อมเอ็ม

"อะไรก็ได้วันนี้ไม่ค่อยหิว"

"แดกข้าวบ้างนะรู้ว่าอกหักแต่ก็ต้องมีแรงสู้ต่อเดี๋ยวเรียนคาบบ่ายวิชาอาจารย์สมศักดิ์ง่วงจะตาย"

"อืมมม ขอบใจ"

"เดี๋ยวกูไปซื้อให้"

มี่ยิ้มรับให้เพื่อนท่าทางเป็นห่วงอีกทั้งดูแลไม่ห่าง เมื่อคิดอะไรไปพลางแฟนเก่าอย่างไมค์ก็เดินตรงดิ่งเข้ามา

"มี่พี่เลิกกับเปรี้ยวแล้วนะ" คำพูดเน้นย้ำทำให้ตัวเล็กตกใจก่อนจะลุกยืนขึ้นปะทะสายตา

"แล้วพี่มาบอกหนูทำไม"

"ก็พี่เลือกมี่ไง ตอนแรกอาจจะดูเห็นแก่ตัว แต่หลังจากที่มี่ไม่รับโทรศัพท์ไม่ติดต่อกลับพี่ก็เป็นห่วง และ คิดถึงมาก"

"พี่รู้ไหมว่าแฟนของพี่ทำอะไรหนูบ้าง! ถ้าวันนั้นเพื่อนหนูไม่เอาตัวมาบังป่านนี้หน้าหนูคงจะเละเทะไปด้วยแกงร้อนถ้วยนั้น"

มีมี่ตวาดดังพร้อมกำหมัดแน่น ยังคงแค้นเคืองแต่เพราะความผูกพันยังมีน้ำใสคลออยู่เบ้าตา

หมับ

"พี่รักมี่นะเรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม..เรื่องเปรี้ยวพี่จะไปจัดการให้"

"ปล่อยนะคะพี่ไมค์ อึกกก!"

"ไม่ปล่อยจนกว่าน้องมี่จะยกโทษให้ เรากลับมาคบกันเหมือนเดิมเถอะ พี่สัญญาว่าจะไม่นอกใจและไม่โกหกอะไรอีก"

"ปล่อยนะคะพี่ไมค์"

"ขอร้องล่ะมีมี่"

มือหนาคว้าสองข้อแขนเล็กดึงใส่แผงอกโดยไม่สนทุกสายตารอบข้างที่มองอยู่

เขาคล้ายคนขาดสติพยายามกระชากลากตัวเล็ก

เพียะ!

"บอกว่าให้ปล่อยไงไม่ได้ยินหรือไง!!" สิ้นสุดความอดทนมี่ตบหน้าเขาอีกครั้ง "ระหว่างเรามันจบแล้วอีกอย่างมี่เป็นคนที่เจ็บแล้วจำ ฮึก อย่ามาวุ่นวายกันอีก"

"ที่ไม่ยอมยกโทษให้พี่หรือว่ามีคนอื่นกันแน่?"

"จะบ้าหรือไง! ใครจะคบซ้อนทำสันดานเลวทรามอย่างพี่"

"แล้วทำไมถึงไม่ยอมยกโทษทั้งที่เรื่องมันเพิ่งเกิดทำไมถึงเลิกชอบพี่ไวนัก!!"

หมับ!

โอ๊ยยยย

แววตาของชายหนุ่มผู้อ่อนโยนเปลี่ยนไป เขายังคงคว้าแขนกระชากพร้อมบีบแน่น และ โมโหที่ไม่ยอมยกโทษให้

ผึก!

ไหล่แกร่งถูกผลักเต็มแรงจนกระเด็นถอยออกห่าง ปรากฏว่าเป็นเอ็มที่ตรงดิ่งเข้ามาขวางทาง

"อย่ายุ่งกับเพื่อนกู!!" หน้าตาดีแต่วอนตีน เอ็มชี้หน้าด่า "มึงอยากเจ็บตัวเหรอ"

"ดูท่าทางจะรักเพื่อนคนนี้มากนะ ฉายาของมึงก็ใช่ย่อย เอาผู้หญิงไม่เลือกหน้า"

"แต่กูก็ไม่เคยคบใครเป็นแฟนไม่เคยหลอกให้ใครมาเป็นชู้เหมือนอย่างที่มึงทำ!"

"ปากดีไปเถอะ อย่าให้รู้ว่าพวกมึงทำตัวต่ำตมแดกกันเองจะหัวเราะให้"

หมึบ

"ยะ อย่า ช่างมันเถอะ" เอ็มพุ่งตัวจะซัดหมัดแต่ตัวเล็กรีบกระชากไว้ ไมค์ยิ้มเยาะก่อนเดินจากไป

"ไม่น่ามาห้ามควรเอาเลือดชั่วมันออกบ้าง!!"

"เดี๋ยวก็มีปัญหาอีก ช่างเถอะต่อไปมันคงจะไม่มายุ่งกับเราแล้วมั้ง"

"ถ้ามันวุ่นวายกับเธออีกบอกฉันนะ! จะทำให้มันเจ็บจนไม่กล้าที่จะมองหน้าเธอด้วยซ้ำ"

แววตาโมโหซึ่งเป็นครั้งแรกที่ได้เห็น มีมี่จ้องมองความดุดันจริงจัง ความหล่อทะลุทะลวงอีกครั้งอย่างเน้นย้ำ

ทุกอย่างจบลง หลังเลิกเรียน แยกย้ายกันกลับบ้าน

แกร๊ก

"กลับมาแล้วค่ะ" ตัวเล็กหอบหัวใจเหนื่อยล้ามาถึงบ้านเจอแม่นั่งอยู่ตรงโซฟาห้องโถงพร้อมกับถือบางอย่างตรงดิ่งเข้ามา

"แม่กำลังจะแต่งงานนะ"

"อ..อะไรนะคะ?"

"จะแต่งงานกับนที"

"แม่!!!!"

ความวัวไม่ทันหายความควายเข้ามาแทรก หลังจากทราบเรื่องราวมีมี่ไม่ยอมพยายามโต้เถียงแต่ผู้เป็นแม่ก็ไม่ยอมฟังเหตุผลแม้ลูกสาวจะท้วงแต่แม่กลับยืนยันว่าผู้ชายคนนี้คอยดูแลอย่างดีจึงอยากจะฝากผีฝากไข้

เวลาล่วงเลยไป สุดท้ายมีมี่ก็ห้ามอะไรผู้เป็นแม่ไม่ได้ ฝีเท้าก้าวลงเดินลงมาหยิบน้ำดื่มในครัว

เวลาสองทุ่มภายในบ้านเงียบสนิทไร้แสงไฟ

"ว้ายยย!" เสียงมีมี่ร้องตกใจขณะที่หยิบน้ำ แต่หันกลับก็เจอไอ้ผู้ชายสารเลวยืนขวางประตูไว้

"ดีใจไหมที่ต่อแต่นี้ไปฉันจะได้มาเป็นพ่อเลี้ยงของเธออย่างเต็มตัว"

"ดีใจกับผีอะไร หึ รู้อยู่แล้วว่าแกแต่งงานกับแม่เพราะอยากจะได้สมบัติใช่ไหม..เลว"

"ใช่ แต่ก็ช่วยไม่ได้ที่แม่เธอมันดันโง่เอง"

ตัวเล็กกำหมัดแน่นอีกมือก็ถือขวดน้ำ ผู้ชายวัยสามสิบ รูปร่างสันทัดเดินมาประชิดตรงหน้าจนทำให้ต้องรีบผละถอย

"แต่ฉันมีข้อเสนอนะ" คำพูดแผ่วเชิงกระซิบ

"อะไร?"

"ถ้าไม่อยากให้ผลาญสมบัติแม่เธอเล่น ก็เอาตัวเธอมาแลกสิ นอนกับฉันแค่ครั้งเดียวเท่านั้นแล้วจะยกเลิกงานแต่งให้ บอกเลยนะว่าฉันเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น"

"เลวมากไอ้โคตรเลว"

"จะถือว่าเป็นคำชมก็แล้วกัน หึหึ"

"ฉันไม่.."

"คิดดูให้ดีก่อนจะส่งคำตอบ มันหมายถึงชีวิตแม่เธอเลยนะ"