บทที่ 3 อดีต
บทที่ 3 อดีต
ปัง!
ผมเลือกเดินเข้ามาในห้องส่วนตัวของตัวเองทันทีโดยไม่หันไปมองสนใจอะไรกับผู้หญิงคนนั้นเลยสักนิดเดียว ทุกอย่างมันควรจบตั้งแต่ประโยคแรก ไม่ใช่มาใช้เวลานานเกินไปมากขนาดนี้ด้วยซ้ำ
ช่างปะไรล่ะ?
ไม่แคร์สักนิด
ทำไมผมจะต้องแคร์มันไม่ใช่เรื่อง
จากห้องนั้นเข้ามาสู่ห้องของผมซึ่งเป็นอีกห้องหนึ่ง แยกเข้ามาอยู่ในอีกโซนหนึ่งของอีกด้านหนึ่งจากฟากของคอนโด ส่วนห้องที่ผู้หญิงเข้ามานอนนั้นมันก็แค่ห้องไว้ทำเรื่องอย่างว่าเท่านั้น
การแบ่งแยกความเป็นส่วนตัว มีการทำไว้ตั้งนานแล้วเพราะนิสัยบางคนนั้นไม่เหมือนกัน และที่มากไปกว่านั้นคือการชอบเข้ามาสอดรู้สอดเห็นในสิ่งที่ห้าม
ทั้งที่รู้ก็ยังทำมัน ถือว่าไม่ปกติที่สุด
จากเหตุการณ์ที่ต้องเผชิญก่อนหน้านั้น ต้องใช้มันดับอารมณ์เป็นบางครั้งคราว ถึงจะไม่ชอบก็ต้องจัดการเอง
ว่าแล้วผมก็ทิ้งตัวนอนลงบนเตียงใหญ่ของตัวเองทันทีพร้อมกับหลับตาลงผ่อนลมหายใจเบา ๆ ขับไล่ความเมื่อยล้าหนักหนาที่พบเจอมาทั้งวันแล้วยังเป็นการพักผ่อนสายตาอีกทางหนึ่ง
แต่สมองนั้นไม่ใช่เลย ผมไม่ได้พักจริง ๆ มันคิดเรื่องต่าง ๆ ไว้มากมาย ถึงชีวิตของผมมันก็ไม่มีอะไรมากเลยเพียงแค่ไป ๆ มา ๆ ระหว่างคอนโดกับที่ทำธุรกิจของตัวเองเท่านั้น
แต่ก็ไม่ใช่ไม่เหนื่อย
มันเหนื่อยมากต่างหาก
และแล้วระหว่างที่หลับตา เหตุการณ์บางอย่างที่มันยังคงค้างคาใจของผมมาตลอดในระยะห้าปีที่ผ่านมา มันพยายามเข้ามาเล่นงานผมทุกๆ ครั้ง
ความเจ็บปวดที่มาพร้อมกับการศูนย์เสีย ยากยิ่งที่จะทำใจได้ ถึงแม้มันจะผ่านมาและกลายเป็นอดีตแล้วก็ตาม
ทำไมผมยังต้องจำมันอีกนะ....
“แวน...ก็รู้ว่าขวัญรักเพทายขวัญ”
สาวหน้าหวาน งดงามดั่งสาวแรกแย้มบอกกับชายหนุ่มตรงหน้าด้วยการใช้คำที่มันทำร้ายจิตใจของเขามากที่สุด
เธอคือทั้งชีวิตของเขาเชียวนะ
แต่ทำไมถึงได้...ใจร้ายแบบนี้
“แต่แวนรักขวัญนะ รักมากที่สุด รักข้างเดียวมาตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ไม่ว่าขวัญจะให้แวนทำอะไรให้แวนก็ยอมทุก ๆ อย่าง ทำไมขวัญถึงไม่รักแวนบ้างทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนที่เพทายยังไม่เข้ามาขวัญยังบอกรักแวนอยู่เลย”
ชายหญิงสองคนนี้พูดกันขึ้นมาในชั่วกลางดึกที่ช่องตึกแห่งหนึ่งในเมืองหลวง เมืองแห่งแสงสีเสียงของใครหลายคน ชายหนุ่มที่รูปร่างสูงโปร่งผมยาวดำถึงไหล่เหมือนกับผู้หญิงพูดออกมอย่างเป็นการตัดพ้อ เพราะความจริงมันทำให้เขาเจ็บปวดที่สุด จากการที่ได้ฟังประโยคพวกนั้นจากปากคนที่ตัวเองรัก
เจ็บเจียนตายแต่ยังสู่อยู่
ถึงจะรู้ว่าแพ้แล้วก็ตาม
คำพูดใส ๆ อ่อนต่อโลกของความรัก เขาไม่มีวันรู้ว่าความจริงแล้วมันโหดร้ายมากเพียงไหน แผลที่ไม่มีร่องรอยแต่ฤทธิ์กับทำให้เจ็บปวดยิ่งกว่าเป็นไหน ๆ
“ขวัญไม่ได้รักแวนสักนิด ที่ให้แวนทำทุก ๆ อย่างนั้นก็เพื่อทำให้เกรดเฉลี่ยของขวัญดีขึ้นเท่านั้นเอง ขวัญอยากมีชีวิตที่ดีจะได้ไม่ต้องอยู่อย่างลำบากเหมือนที่ผ่านมา ขวัญเบื่อ เบื่อมาก ๆ ที่ต้องใช้ชีวิตแบบนี้เหมือนเดิม เกรดเฉลี่ยที่มากเท่านั้นที่จะเป็นใบเบิกทางในอนาคตของขวัญ ขอบใจมากนะที่ทำทุกอย่างเพื่อขวัญ ตัดใจเสียเถอะนะแวน ยังไ งๆ ขวัญก็รักเพทายมากกว่าแวนอยู่แล้ว”
“ขวัญ...”
“สิ่งที่ดีที่สุดในตอนนี้สำหรับขวัญแล้วก็คือเพทาย เขามีทุกอย่าง เพรียบพร้อมไปหมด จะให้ขวัญเลือก ก็เลือกเพทายอยู่แล้ว ไม่มีทางหวนกลับมาในจุดเริ่มต้นของตัวเองแน่ ๆ แบบนั้นถือว่าขวัญทิ้งอนาคตตัวเองเลยนะแวน”
“…”
“ไม่มีทางจริง ๆ”
“แต่...”
“ไม่มีแต่ ทางใครทางมันก็แล้วกันจากนี้”
