บทที่ 35 อดทน

เลโอหันใบหน้ากลับมาพูดกับฉันและมือของเขาก็หยิบจานข้าวจานเดิมวางลงใกล้ฉันอีกครั้งด้วยความใจเย็น

“หูแตกหรือไง! บอกว่าไม่กิน! ไม่กิน! ไม่กิน! ไม่กิน!”

“แต่เฮียสั่งและเธอต้องกินเดี๋ยวนี้”

เสียงอันเย็นชาพูดอีกครั้งอย่างเฉียบขาด

“เฮียของนายไม่มีสิทธิมาสั่ง ฉันไม่ใช่ลูกน้องใครแม้แต่เฮียของนายจำไว้เสีย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ