บทที่ 47 ร้องให้พอ

ผมละสายตาจาก iPad แล้วมองหน้าไอ้รูธด้วยความสงสัย วันนี้มันมาแปลกๆหรือว่าเป็นโรคเห็นคนอื่นมีความสุขไม่ได้จนมีความรู้สึกอิจฉา

“เออจริงอย่างที่ไอ้โซฟัสพูดวะเป็นเชี่ยไรวะอย่าบอกว่าทะเลาะกับเมียมึงมา”

ผมวางโทรศัพท์จากพายเมียสุดที่รักของตัวเองแล้วเดินเข้ามานั่งลงข้างไอ้คิวพี

“เฮ้ย! ไอ้เชี้ยเทลกูว่าไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ