บทที่ 48 เด็ก

บทที่ 48 เด็ก

แกร๊ก!

นั้นไง...

พูดไม่ทันขาดคำ สายตาของผมก็มองไปยังญานินที่ออกมาจากห้องนอนใหญ่ซึ่งตรงกับโซฟาพอดี เธอค่อนข้างมีสีหน้าที่ตกใจเพียงเล็กน้อยแต่แปลกที่ไม่พูดอะไรหรือโวยวายสักประโยคเดียว

เกิดคาดอยู่เมื่อเห็นแบบนี้แล้ว

ไม่รู้ว่าจะรับมือยังไงเช่นกันหากอีกฝ่ายไม่ชอบใจ

เมื่อเห็นแบบนี้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ