บทที่ 52 ความจริงก็ห่วง

บทที่ 52 ความจริงก็ห่วง

“งั้นเราไปแต่งตัวกันดีกว่าค่ะซีเจน”

“ค่ะอานินแต่ว่าซีเจนต้อง...”

ว่าแล้วสายตาของซีเจนก็มองไปทีจานข้าวของตัวเอง ฉันรู้ว่าเด็กน้อยคนนี้จะพูดว่าอะไรจึงรีบชิ่งพูดขึ้นเสียก่อน

“ไม่เป็นไรคะ เดี๋ยวอาแวนจะเก็บเองจานข้าวเอง ใช่ไหมคะอาแวน... วันนี้อาแวนใจดีมาก ๆ ”

“เอ่อ... ใช่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ