บทที่ 54 ยอมรับ

บทที่ 54 ยอมรับ

ผมสีดำที่สลวยถูกลมกระทบทำให้ปลิวสยายเต็มแผ่นหลังเล็กเธอไม่ฟังเสียงที่ผมคัดค้านเลยสักนิดเดียว แต่ก็ชั่งเถอะแป๊บเดียวคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง

ก็ขอให้ไม่ป่วยกลับมา

ขอให้ร่างกายแข็งแรง

“ชอบกลางคืนหรอนิน?”

คำถามของแวนเดอร์เข้ามากระทบกับโสตประสาททำให้ฉันต้องลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ และก่อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ