บทที่ 70 ทุกอย่างมีเวลา

ผมสีดำที่สลวยถูกลมกระทบทำให้ปลิวสยายเต็มแผ่นหลังเล็กเธอไม่ฟังเสียงที่ผมคัดค้านเลยสักนิดเดียว แต่ก็ชั่งเถอะแป๊บเดียวคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง

“ชอบกลางคืนหรอนิน?”

คำถามของแวนเดอร์เข้ามากระทบกับโสตประสาททำให้ฉันต้องลืมตาขึ้นช้าๆ และเบี่ยงใบหน้าไปมองทางเขา สายตาของแวนเดอร์ที่มองออกไปมันเหมือนกับว่าเขาไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ