บทที่ 77 ความเห็นแก่ตัว

แกร๊ก!

คนตัวใหญ่ยืนอยู่ตรงหน้าของฉันใช่มันคือแวนเดอร์ทันทีที่ฉันเช็ดน้ำตาและเปิดประตูออกมาก็เห็นว่าแวนเดอร์อยู่ตรงหน้าแล้ว ใบหน้าของเขาก็ยังเป็นเหมือนเดิมไม่รู้ร้อนอะไรทั้งสิ้น

“หลีก” เป็นคำพูดธรรมดาแต่น้ำเสียงมันไม่ธรรมดาเพราะฉันใส่อารมณ์ออกไปเต็มๆ “บอกให้หลีกไป”

“…”

ปึก!

ฝ่ามือของญานินเข้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ