บทที่ 79 แยกความรู้สึกไม่ได้

ผมจ้องไปที่ใบหน้าขาวของญานินอย่างไม่กระพริบตาก่อนที่จะใช้เท้าก้าวเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ ส่วนญานินก็เดินถอยหลังไปเรื่อยๆ มันเหมือนกับราชสีห์กับหนูซึ่งมีร่างกายและกำลังที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

“อย่าเข้ามาหยุดนะ! หยุดแวน! หยุดแวนเดอร์!”

ปากของฉันเองก็ส่งเสียงดังขู่แวนเดอร์ที่เดินเข้ามาหาตัวเองเรื...