บทที่ 8 เป้าหมาย
บทที่ 8 เป้าหมาย
“ตกลง ฉันรับคำท้า”
หลังจากที่รับคำท้าจากผู้หญิงที่ชื่อลาวา ขาของฉันก็ก้าวเดินตรงเข้ามาข้างในคลับอีกครั้งอย่างอัตโนมัติ แต่ครั้งนี้มันมีเป้าหมายที่อยากให้ทำให้สำเร็จก่อนที่จะกลับห้องตัวเอง ก่อนอื่นต้องเบี่ยงมองโต๊ะพวกเพื่อน ๆ ก่อนหน้าเพราะไม่อยากให้เกิดปัญหาตามมาทีหลัง
โล่งใจ... โต๊ะนั้นถูกแทนด้วยกลุ่มอื่น ๆ เป็นที่เรียบร้อย พอเห็นว่าทางสะดวกเพื่อนกลับหมดแล้วจึงตามผู้ชายคนดังกล่าวมาทันที โดยที่มียัยลาวาเดินตามหลังมาติด ๆ เพื่อรอดูผลงานของฉัน
จะเอ่ยว่าฉันหน้าเงินก็ได้นะ มันคงไม่ผิดสักนิดสำหรับคนหาเช้ากินค่ำอย่างฉัน ยอมรับเลยตรงนี้ว่าเห็นแก่เงินจริง ๆ ไม่มีอย่างอื่นผสมมาด้วย ฉันมันก็แค่พนักงานร้านเค้กขนาดกลาง เงินเดือนได้ไม่ถึงหมื่นด้วยซ้ำในบางเดือนหากไร้โอที
การใช้จ่ายจึงเดือนชนเดือน ไม่มีแม้แต่จะเหลือให้เก็บ บางครั้งก็แทบไม่พอด้วยซ้ำ นี่
เป็นการตัดสินใจที่ฉันคิดว่าน่าเสี่ยง
สองแสนมันไม่ใช่น้อยๆ เลยด้วยซ้ำ รู้ว่าสองปีที่ฉันทำงานมาอย่างยากลำบากก็ไม่ได้มากเท่านี้ แต่นี้มันอะไรเงินสองแสนลอยมาเห็น ๆ เพียงแค่ฉันพาผู้ชายคนดังกล่าวเดินออกนอกคลับเท่านั้น
จากนั้นก็ทางใครทางมัน ไม่เกี่ยวข้องกันอีก และฉันคิดว่าตัวเองคงจะทำได้
“ไปไหนแล้วนะเดินเร็วจริง”
ฉันเอ่ยขึ้นในขณะที่เท้าก็หยุดอยู่กับที่ เพื่อจะได้ใช้สายตาอันน้อยนิดของตัวเองพยายามมองหาผู้ชายคนดังกล่าว ที่ได้ยินว่าชื่อแวนเดอร์ แต่กับไม่เห็นแม้แต่เงาทั้งที่ฉันก็เดินตามเขามาติด ๆ
เดินเร็วจริง ๆ
ยิ่งได้เห็นสภาพภายในบริเวณคลับ มันไม่ค่อยเอื้ออำนวยต่อสายตาเท่าไรนัก ด้วยเหตุที่มีแสงสีค่อนข้างมืดสลัว ๆ ถ้าไม่สังเกตดี ๆ อาจจะไม่เห็น ทุกคนคล้ายกันขนาดนี้
ไม่ได้นะ! เงินสองแสนจะหายไปไม่ได้เด็ดขาด
ประโยคนี้มันภาวนาและพูดวกวนขึ้นมาในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า จะชวดเงินก้อนนั้นตั้งแต่ยังไม่เริ่มงั้นเหรอ
“ขอโทษนะคะ เห็นผู้ชายที่ตัวสูงๆ ผิวขาว ดูดีมากเดินผ่านมาเมื่อกี้หรือเปล่า เอ่อ..ขะ เขาชื่อว่าแวนเดอร์”
ฉันรีบเดินตรงไปถามบาร์เทนเดอร์ที่กำลังทำงานอยู่ทันทีเพื่อไม่ให้เสียเวลาในการปฏิบัติงาน ถ้าเป็นลูกค้าประจำยังไงก็ต้องเคยเห็นหน้าหรือไม่ต้องรู้จักแน่
“คุณแวนเดอร์หรอครับ เดินไปที่โซน VIP ของคลับแล้วครับ ทางนั้นครับ”
นั้นไง ถามไม่เสียประโยชน์จริง ๆ
แถมยังไม่ทันถามต่อเลยว่าโซน VIP อยู่ทางไหน ชายรูปร่างสูงดูดีคนนี้ก็ตอบให้เรียบร้อยเสร็จสรรพ พร้อมกับผายมือบอกให้ทันที แต่ทำไมถึงรู้จักผู้ชายที่ชื่อแวนเดอร์ทันทีคงจะมาบ่อยสิท่า ลูกค้าระดับ VIP ยังไงก็ต้องเห็นหน้าบ่อย ๆ เผลอ ๆ อาจรู้จักกันด้วยซ้ำ
“ขอบคุณค่ะ”
เมื่อคำขอบคุณออกจากปากของตัวเองแล้ว ฉันก็รีบเดินตรงไปในโซน VIP ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาถึงก็สามารถเห็นความแตกต่างทั้งการตกแต่งผิดกับโซนธรรมดาที่ฉันนั่งกับเพื่อน ๆ อย่างสิ้นเชิง
เงินทำได้ทุกอย่างจริงๆ
คนละระดับ เทียบกันไม่ติดด้วยซ้ำ
มันทั้งหรูหรามีระดับในทุก ๆ อย่างทั้งเก้าอี้ โต๊ะ ขอตกแต่งต่าง ๆ รวมถึงเครื่องดื่มชนิดต่าง ๆ ที่คงจะส่งมาจากเมืองนอกทั่วโลก
ฉันยืนอยู่เยื้องประตูทางเข้าที่สูงชัน มันสามารถมองเห็นทั้งโซน VIP ของคนรวยอย่างทั่วถึง
ชายหญิงที่ต่างโยกย้ายส่ายสะโพกกันอย่างเมามัน ทั้งกอด จูบกันอย่างดูดดื่ม ไม่อายคนที่อยู่ร่วมเลยสักนิด มีส่วนน้อยมั้งที่นั่งดื่มอย่างสงบ คงอยากดื่มเพื่อเอาบรรยากาศ ให้ความผ่อนคลายกับชีวิต
“หมอนั่นอยู่ไหนนะหาตัวยากจริง”
สายตาฉันต่างสอดส่ายไปทั่ว เพื่อหาเป้าหมายเริ่มจากรอบ ๆ ของโซนแต่ก็พบกับความผิดหวัง
ไม่เจอ...
ที่นี่โซนนี้มีแต่ผู้หญิงที่แต่งตัวดี แมตกันได้อย่างลงตัวและสวยงาม เด่นด้วยเครื่องประดับราคาแพง ตามสไตล์ลูกคุณหนูที่ใช้ชีวิตโดยไม่ลำบาก
พรึบ!
ทันใดนั้นเองแสงไฟก็สว่างขึ้นทั้งโซน มันก็เลยทำให้ฉันเห็นผู้ชายที่ทั้งหล่อ ดูดี ที่กำลังยกแก้วขึ้นดื่ม ริมฝีปากที่ขยับอย่างเป็นจังหวะเพื่อลิ้มรสเครื่องดื่ม มันทำให้เขาเด่นมากยิ่งแสงไฟที่สอดส่องลงมามันกระทบกับผิวขาว ๆ ยิ่งทำให้ออร่าเริ่มขึ้นหลายร้อยเท่า ตรงด้ามที่นั่งหน้าเขานั้นมีผู้ชายหน้านิ่ง จมูกโด่งเป็นสันเขื่อนกำลังอัดบุหรี่เข้าไปอย่างหื่นกระหายสรุปแล้วดูดีทั้งคู่เลย ทำให้มีสายตานับร้อยคู่จ้องมองมาทางพวกเขาราวกับจะกลืนกิน
“แวนเดอร์...”
