บทที่ 84 ความเป็นจริง

ฮื่อๆๆ

“ใจร้าย ใจร้ายที่สุดแวนเดอร์”

เรี่ยวแรงมันหายไปหมด ฉันพิงกับประตูทรุดลงนั่งคุกเข่าร้องไห้อย่างต่อเนื่อง แต่แล้วสิ่งที่ทำให้ต้องหยุดอย่างกะทันหันมันก็คือกลิ่นเหม็นของข้าวต้มนั่น เหมือนอยาก...

อุ๊บส์!

ฝ่ามือรีบเข้ามาปิดปากจากนั้นสองเท้าก็รีบเร่งเท้ามุ่งหน้าไปที่ห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกลจากที่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ