บทที่ 9 ความต่าง
บทที่ 9 ความต่าง
“แวนเดอร์...”
มันเป็นคำพูดที่มันหลุดออกจากริมฝีปากของฉันไปอย่างอัตโนมัติเมื่อได้เห็นอีกฝ่าย พอรู้ตัวอีกที่ฉันก็รีบสะบัดศีรษะไปมาราวกับคนบ้า ทำเพื่ออยากสลัดหลุดความคิดของตัวเองไป
เป็นอะไรไปยัยนิน
หยุดคิดเดี๋ยวนี้นะ
งาน งาน งาน ท่องไว้สิ
เงิน! เงิน! เงิน! เงิน!
เงินสองแสน แกต้องทำได้ ท่องไว้เพื่อเงิน
มันเป็นประโยคที่ฉันพูดขึ้นกับตัวเองเบา ๆ เพราะจู่ ๆ ก็มีความคิดบ้า ๆ ที่สั่งให้ฉันหยุดการกระทำดังกล่าว มันตบตีกันแบ่งเป็นสองฝ่าย คือให้หยุดรับคำท้าแล้วก็ไปซะส่วนอีกฝ่ายก็เชียร์ให้ทำ เพื่อเห็นแก่เงินก้อนนั้นเข้ามาในจิตใจอย่างกะทันหันมันเหมือนกับ...
กำลังห้ามทางอ้อมและเชียร์ร่วมด้วย
การเอาตัวเข้ามาเล่นกับสิ่งที่ไม่ควร
ช่างเถอะอย่าสนท่องไว้เงิน เงินเท่านั้น พอพร้อมแล้วเท้าที่กำลังจะก้าวไปหาเขาอย่างมีเป้าหมายก็เริ่มเดินทันที
กึก!
“เอ๊ะ!”
สายตาของฉันมองไปยังแขนที่โดนกระชากเลยก็ว่าได้ทันที นิ้วมือเล็กเรียวสวยจับพร้อมจิกลงเข้าเนื้อไว้แน่น จนตอนนี้มันเริ่มแดงและเล็บยาวก็จิกลงไปที่เนื้อของอย่างไม่เบามือ พอฉันเคลื่อนสายตาเพื่อเข้าสบตาใหญ่ก็พบว่ามัน
คือ..ลาวา
“ปล่อย”
“ก็ไม่อยากจับนักหรอกเสนียดเปล่า ๆ”
ว่าแล้วยัยนี่ก็ทำท่าปัดมือตัวเองที่ปล่อยจากแขนของฉัน ริมฝีปากที่เคลือบด้วยเครื่องสำอางชั้นดียิ้มเหยียดอย่างน่าสมเพช ทั้งที่เป็นการกระทำของตัวเอง
“มีอะไร?”
ฉันถามคนที่อยู่ตรงหน้า
“นี่เธอเอาจริงหรอ รู้ไหมว่าแวนเดอร์เขาเป็นใคร แตกต่างจากคนอื่น ๆ ในที่แห่งนี้ยังไงบ้าง เขาเป็นถึง..”
“ทำไม เธอกลัวแพ้คนอย่างฉันหรือไง จะบอกเอาไว้นะว่าคนอย่างฉันไม่สนใจว่าผู้ชายที่ชื่อแวนเดอร์จะเป็นใครหน้าไหนยิ่งใหญ่มาจากไหน ที่สนใจก็คือเงินสองแสนเท่านั้น เตรียมตัวจ่ายให้ฉันได้เลยนะ”
ยังไม่ทันที่ยัยลาวาบ้านั่นจะพูดจบฉันก็พูดขึ้นขัดทันที เหอะกลัวที่จะจ่ายเงินให้ฉันหรือยังไงกันนะ บอกเลยว่าถ้าคิดจะเบี้ยวคนอย่างญานินมันยาก
เบี้ยวจะตามจิกยิ่งกว่าแม่ไก่เลยคอยดู
“งั้นก็ตามใจ...ขอให้คนหิวเงินอย่างเธอชนะนะ รับรองฉันจ่ายให้แน่นอนและจะรอดูผลงานของผู้หญิงบ้าน ๆ แต่งตัวไม่มอซอไร้รสนิยามอย่างเธอก็แล้วกันว่ามันจะไปถึงจุดไหน แต่ถ้านั่งตักได้นี่ฉันเพิ่มให้อีกหนึ่งแสน”
ดีล สามแสนคอยดู
สามแสน... ท่องไว้ญานิน
“ได้รอดูแล้วกัน”
พอจบประโยคฉันก็เดินตรงไปยังเป้าหมายทันที มาท้าคนอย่างญานินเดี๋ยวจะทำให้รู้ว่าฉันมันไม่ใช่ไก่อ่อนอย่างที่เธอคิดยัยลาวา ชีวิตนี้เดินทางของฉันมันผ่านความยากลำบากมามากมาย บอกเลยแค่นี้สบายมาก
ความลำบากที่ผ่านมายังไงซะทุกอย่างมันหนักกว่านี้เอามาก ๆ เลย กว่าจะผ่านมาได้เลือดตายแทบกระเด็น หากครั้งนี้ทำสำเร็จจะเป็นงานที่ง่ายที่สุดแล้วเม็ดเงินก็ดีที่สุดด้วย
เพราะแบบนี้ไงฉันจึงตั้งใจเอามาก ๆ
แต่ก็ยังมีมารเข้ามาผจญร่วมด้วยในทุกครั้ง
ในสมการนี้ฉันตีลาวาเป็นมารผจญไม่ใช่นายจ้างแต่อย่างใด เพราะสิ่งที่ยัยนั่นท้าทายฉันนั้นมันแทบจะเรียกว่ากดหัว ดูถูกกับทุกสิ่งอย่าง
