บทที่ 92 เพื่อน

บทที่ 92 เพื่อน

ตุบ! ตุบ!!

กำปั้นของตัวเองที่ซัดไปกับผนังห้องแบบรัวๆ โดยที่ไม่กลัวตัวเองเจ็บปวด มันเจ็บที่จิตใจมากกว่า เจ็บแบบไม่สามารถมีแผลอะไรที่ลึกกว่านี้อีกแล้ว

เจ็บนี้อีกนาน.....

ใช่ไหม........นิน

“มึงตั้งสติดิวะไอ้แวน....”  เสียงของไอ้รูธดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงั้นที่ไม่มีใ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ