บทที่ 93 ความคิดถึง

บทที่ 93 ความคิดถึง

ฝ่ามือของฉันค่อยๆ เข้าไปสัมผัสที่ใบหน้าของคนในภาพด้วยความคิดถึงอย่างหนักหน่วง สองอาทิตย์แล้วสินะที่เราทั้งสองไม่ได้เห็นหน้า ไม่ได้พูดคุย ไม่ได้เถียงหรือประชดกัน ยิ่งห่างไกลฉันก็รู้สึกถึงความคิดถึงที่มันเริ่มสะสมขึ้นที่ล่ะนิดๆ แล้วไม่นานน้ำตาก็คลอเบ้าตา

ฉันคิดถึงคุณนะแวน...

...