บทที่ 10 มังกรย่อมไม่เหมือนผู้ใด 3

“พี่หญิง... ข้าได้ลูกชาย”

ทั้งห้องเงียบกริบ หรงกูชะงักทั้งที่รอยยิ้มยังคงระบายด้วยความสุข แต่เพียงเสี้ยวลมหายใจ สายตาของนางเลื่อนจากใบหน้าของน้องสาวผู้สูงศักดิ์ ลงมองเด็กน้อยในอ้อมแขน ใบหน้าเล็ก ๆ จิ้มลิ้มแบบนี้ แพขนตางอนงามแบบนี้ ปากนิด จมูกหน่อยแบบนี้ ‘พระโอรส’ อย่างนั้นเหรอ

แต่... หมอตำแยทั้งห้...