บทที่ 47 บทที่ 47 ออเซาะ

บทที่ 47 ออเซาะ

ยามสายของวันใหม่ แสงแดดอ่อนลอดผ่านยอดไม้สองข้างทาง เสียงล้อรถม้าบดลากไปตามทางผ่านถนนมุ่งหน้าตรงไปยังเมืองเตียนหยง บรรยากาศโดยรอบกลับมาเงียบสงบอีกครั้งมีเพียงเสียงนกร้องแว่วจากยอดไม้ดังเป็นจังหวะขับขานประสานกันเป็นท่วงทำนอง

ภายในรถม้าจางลู่เหวินนั่งเอนกายพิงผนัง ใบหน้าของเขายังคงซีด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ