บทที่ 32 คนหลงเมีย

หลังจากที่ทั้งคู่ออกห่างจากเรือนแล้ว ลี่จินก็สะบัดแขนตนให้ออกจากมือของจางชิงทันที

“แค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว ข้าอยู่แถว ๆ นี้ดีกว่าเผื่อฮูหยินเรียกหาข้า”

   น้ำเสียงและท่าทางที่แปลกไปทำเอาจางชิงถึงกับไปต่อไม่ถูก ปกติแล้วลี่จินจะเป็นคนที่มีรอยยิ้มเสมอ พอมาเจอท่าทางและน้ำเสียงเศร้าสร้อยเช่นนี้ เขาก็ทำตัวไม่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ