บทที่ 53 สิบปีที่แล้ว

   คิดถึงใบหน้าฮูหยินแล้ว ลี่จินยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม เนื่องจากตอนที่อยู่ในห้องนางต้องกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมา นางไม่ต้องการให้ท่านแม่ทัพรู้สึกเจ็บปวดไปมากกว่านี้ แค่แววตาที่ท่านแม่ทัพมองฮูหยินนั้นก็เจ็บปวดมากพอแล้ว

จางชิงมองดูสตรีที่นั่งร้องไห้อยู่ที่พื้นราวเด็กน้อยคนหนึ่ง เขาก็นั่งลงเช่นก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ