บทที่ 9 ตอนที่ 9 ตกสระบัว/ตอนต้น
ตอนที่ 9 ตกสระบัว/ตอนต้น
ความวุ่นวายของสองแม่ลูกมิได้ทำให้งานเลี้ยงในงานหยุด ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามเช่นที่ควรจะเป็น จนกระทั่งผู้ที่ได้รับป้ายชื่อมากที่สุดก็เป็นผู้ชนะไป แน่นอนว่ารางวัลนั้นมิได้เป็นของจ้าวหลันอวี่ ชาติที่แล้วเป็นของคุณหนูสี่สกุลจาง ชาตินี้ก็ยังคงเป็นของคุณหนูสี่สกุลจางเช่นเดิม
หากที่เปลี่ยนก็คงเป็นรางวัลพิเศษแท่นฝนหมึกหลิ่วของอาจารย์เซี่ยยอดกวีในกาลก่อน ฮองเฮาทรงเห็นว่าผู้คนต่างก็ชื่นชอบชุดซ่อนลายดอกสุ่ยเซียนของจ้าวหลันอวี่ ดังนั้นพระนางจึงได้พระราชทานรางวัลพิเศษนี้ให้ ถึงแม้ในใจจะไม่ยินดีก็ตาม
“อวี่เอ๋อร์บอกป้ามา เจ้ารู้ใช่หรือไม่ รู้ว่าอาภรณ์ของเจ้ามีปัญหา หากป้ามองไม่ผิดเมื่อสักครู่คุณหนูสามตั้งใจสาดสุราใส่เจ้าหรือ” จิ้งซื่อจับมือเด็กสาวเอาไว้ พลางมองดูไปทั่วตัว กลัวว่าสองแม่ลูกคู่นั้นจะเล่นงานอวี่เอ๋อร์ของนางอีก
“เจ้าค่ะ อวี่เอ๋อร์รู้โดยบังเอิญก็วันนั้นที่อวี่เอ๋อร์กลับจากจวนอู่อ๋อง แล้วได้สุราจากท่านป้าจิ้งมาอย่างไรเจ้าคะ หลานซุ่มซ่ามทำหกใส่ชุดจึงทราบว่ามีปัญหา จากนั้นก็คิดซ้อนแผนปักด้ายทองดอกสุ่ยเซียนเข้าไป” สวี่ไท่เฟยถอนหายใจทั้งโล่งใจ ทั้งกลัดกลุ้ม หากอวี่เอ๋อร์ไม่รู้มาก่อนเล่า จะไม่แย่เอาหรือ ข้อหาสาปแช่งราชวงศ์เกรงว่าหลานสาวผู้นี้จะรับไม่ไหว
“ดีที่เจ้ารู้ตัวทัน เอาอย่างนี้เถิดพรุ่งนี้ป้าจะเข้าไปที่จวนสกุลจ้าว ป้าจะไปพบฮูหยินผู้เฒ่าจ้าว อย่างไรครึ่งหนึ่งของเจ้าก็เป็นคนของจวนสวี่อู่อ๋องแล้ว ถึงแม้เรื่องนั้นป้าจะช่วยเจ้ามิได้ แต่เรื่องที่เจ้าไม่ได้รับความเป็นธรรม ยังพอช่วยได้” จ้าวหลันอวี่เม้มปากน้ำตารื้น ชาติที่แล้วนางโง่เขลานัก เพียงเพราะป้าจิ้งไม่ยอมช่วยนางทวงแค้นให้กับมารดา นางจึงตัดขาดกับจวนสวี่อู่อ๋อง ทั้งยังหลอกให้จิ้งซื่อเข้ามาติดกับ ให้ตวนมู่หมิงฮ่าวจับมาเป็นตัวประกัน หลอกล่อให้ท่านอ๋องสวี่ปิงอวิ๋นเดินเข้ามาตกหลุมพราง ถูกสังหารทั้งแม่ทั้งลูก ชาตินี้นางจะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้นอีกแล้ว
“อวี่เอ๋อร์ขอบคุณท่านป้าจิ้งเจ้าค่ะ แต่ข้าคิดว่าหวังซื่อคงจะเก็บหางตนเองในช่วงนี้ แผนการนางถูกข้าจับได้แล้วคงจะไม่ลงมืออีกในเร็ว ๆ นี้”
“โถ เด็กดีของป้า” จิ้งซื่อยกมือขึ้นลูบเส้นผมของเด็กสาว ทว่ารู้ตนเองดีว่านางไม่อาจยื่นมือเข้าแทรกจวนสกุลจ้าวได้ ถึงแม้นางจะเป็นมารดาของสวี่อู่อ๋อง ท่านอ๋องต่างแซ่ผู้เดียวของแคว้นก็ตาม
จ้าวหลันอวี่นั่งพูดคุยกับจิ้งซื่อไม่ยอมเดินไปชมดอกไม้นานาพันธุ์ที่อุทยานหลวง นางมองเหล่าคุณหนูที่เดินเล่นพลางส่งเสียงหัวเราะกังวานใส ชาติก่อนนางเองก็เดินไปชมดอกไม้เหล่านั้นเช่นกัน ทว่านางกลับเดินไปยังด้านหลัง ติดกับฝั่งงานเลี้ยงของพวกบุรุษ ครั้งนั้นนางแอบติดสินบนกับนางกำนัลให้หลอกองค์ชายใหญ่ตวนมู่หมิงฮ่าวมาเดินเล่นทางนี้
หลังจากที่ทั้งคู่พบกัน นางก็แสร้งตกลงไปในน้ำ องค์ชายใหญ่ย่อมกระโดดลงไปช่วย และสาวใช้ของนางก็ไปตามคนมาเจอ หลังจากงานเลี้ยงนี้จบ ท่านพ่อก็เข้าวังทูลขอพระราชทานมงคลสมรส และยกเลิกการหมั้นหมายกับอู่อ๋องสวี่ปิงอวิ๋น ทว่าชาตินี้นางจะไม่ตกน้ำอีก และจะไม่ร่วมมือทำชั่วกับเขาอีกเช่นกัน
หลังจากจันทราเคลื่อนย้ายไปตรงกลางศีรษะ ดอกถานฮัวก็เบ่งบานสะพรั่งกลิ่นหอมกระจายไปตามสายลม งดงามเหมือนดั่งดอกไม้บูชาเทพเซียน ถึงแม้ผู้อื่นจะเพิ่งเห็นปีนี้เป็นครั้งแรก เพราะฮองเฮาทรงหวงยิ่งนัก ทว่าจ้าวหลันอวี่ย่อมเคยเห็นมาก่อนแล้ว แน่นอนว่าเป็นชาติที่แล้ว งานเลี้ยงดำเนินไปจนกระทั่งจบงาน สวี่ไท่เฟยถูกเรียกให้ตามไปที่ตำหนักฮองเฮา จ้าวหลันอวี่จึงเดินกลับพร้อมกับสาวใช้ เพราะจ้าวเจินถูกหวังซื่อเรียกให้ไปอยู่กับจ้าวม่านฟางนานแล้ว ดังนั้นคืนนี้นางจึงต้องอยู่กับสาวใช้เพียงสองคน
“คุณหนูเจ้าคะ รถม้ายังจะรอพวกเราอยู่หรือไม่ ตั้งแต่ฮูหยินพาคุณหนูรองกับคุณหนูสามออกไป ก็ไม่กลับเข้ามาในงานอีกเลย บ่าวกลัวว่าฮูหยินจะทิ้งคุณหนูเอาไว้ที่นี่”
“ออกไปก็รู้เอง กุ้ยฮวาเจ้าอย่าได้กังวลนักเลย ไปเถอะรีบเดินให้ไว” ข้างหน้าเป็นสระบัว ถึงแม้สระนี้จะไม่ใช่สระน้ำที่นางเคยตั้งใจตกในชาติที่แล้ว แต่กระนั้นหลายเหตุการณ์มันก็คงเส้นทางเดิมของมัน เพราะอย่างนั้นจ้าวหลันอวี่จึงพยายามหลีกเลี่ยงทางน้ำในวังในคืนนี้ เพราะกลัวว่าชาตินี้นางก็จะพลัดตกลงไปในน้ำ ดวงตาเรียวเบิกมองนางกำนัลที่วิ่งตรงเข้ามา หญิงสาวรีบเบี่ยงตัวหลบ แต่แล้ว...
ตู้ม!
