บทที่ 100 ไล่ไม่ทัน

ไทเฮาหันขวับ

"จิ้นเกอ"

ฮ่องเต้หนุ่มกลับไม่ละสายตาจากหนิงอันเพราะตอนนี้เขาเริ่มสนใจเรื่องนี้มากกว่ากล่องเหล็กเสียอีก

หนิงอันยิ้มก่อนก้มมองโซ่ตรวนที่ล่ามข้อมือของตนแล้วถอนหายใจเบาๆ

"น่าเสียดายข้าน้อยถูกล่ามอยู่ และไทเฮาก็ดูเหมือนจะไม่ชอบให้ข้าพูดหากพูดผิดไปไม่เท่ากับตายเลยหรือ ข้าชายาอ๋องไม่กล้าพู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ