บทที่ 102 กอด

หนิงอันนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้มองโซ่ตรงข้อเท้าตนเองอย่างไม่ทุกข์ร้อนนัก

ตรงกันข้าม คนที่ดูจะทุกข์ใจกว่ากลับเป็นชิงเอ่อร์นางกำนัลสาวกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ ดวงตาแดงก่ำ

ในมือถือผ้าเช็ดหน้าผืนเล็ก ค่อยๆ สอดเข้าไปรองใต้โซ่เหล็กอย่างระมัดระวัง

กลัวว่ามันจะเสียดสีกับผิวจนเป็นแผล

"ไม่เป็นไรหรอกนะ ชิงเอ่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ