บทที่ 106 ลุล่วง

แต่ซูเหยียนกลับเพียงสะอื้นเบาๆ

ราวกับตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางไม่อาจเก็บความรู้สึกเหล่านี้ไว้ได้อีก

เซียวจิ้นเกอหลับตาลงแน่นก่อนจะยกมือขึ้นประคองใบหน้าของนางไว้

เขาโน้มตัวเข้าไปอย่างรวดเร็ว ใช้ริมฝีปากแตะปิดคำพูดของซูเหยียนไว้ราวกับหวังเพียงให้ความเจ็บปวดที่กำลังได้ยินหยุดลงเสียที

เมื่อผละออกมา เข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ