บทที่ 112 ไอ้ขี้แพ้

เซียวอวี้เฉินนิ่งไปก่อนเหลือบตามองกู้ฉางอัน

"เจ้าพูดมากขึ้นทุกวัน"

กู้ฉางอันรีบก้มหน้าคำนับ

"ข้าน้อยผิดแล้วขอรับ"

แม้ปากจะกล่าวเช่นนั้นแต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับยังไม่หายไป

ส่วนเซียวอวี้เฉิน...แม้จะทำสีหน้าเรียบเฉยดังเดิม

แต่ปลายนิ้วที่กำถ้วยชากลับผ่อนคลายลงช้าๆ พร้อมมุมปากที่ยกขึ้นเพียงเล็กน้อย

...