บทที่ 113 ครอบครัว

ลั่วจิ่งเหยาค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นด้วยตนเอง เอามือกุมหน้าอกยังเจ็บ

แม้ขาจะสั่นเล็กน้อยแต่ก็ไม่ยอมให้ใครช่วยเขาก้มลงเก็บกล่องขนมที่บุบเบี้ยวขึ้นมาทีละกล่องใช้แขนเสื้อปัดฝุ่นออกเงียบๆ สีหน้าของเขาเรียบเฉย ดวงตาไม่เหลือแววขบขันเหมือนเดิม หลี่ชิงหลวนมองเขาในใจพลันรู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด

"เมื่อครู่...ขอบ...