บทที่ 114 ข้าต้องการเจ้า

หนิงอันสะดุ้งลืมตาขึ้น

เหมือนมีบางอย่างแตะอยู่บนหน้าผากเมื่อครู่

นางกะพริบตาช้าๆสายตาพร่ามัวเพราะเพิ่งตื่น

แต่ทันทีที่หันไปทางประตู กลับเห็นแผ่นหลังของบุรุษผู้หนึ่งกำลังเข็นรถออกจากห้องอย่างเงียบงันแม้เห็นเพียงเสี้ยววินาที

หนิงอันก็จำได้ทันที

"ท่านอ๋อง..."นางพึมพำเบาๆ แต่เซียวอวี้เฉินไม่ได้หันก...