บทที่ 118 ชายาขี้เมา

ว่าแล้วก็แบกลั่วจิ่งเหยาเดินขึ้นบันไดตามหลังเซียวอวี้เฉินไปอย่างจนปัญญาห้องพักชั้นบนของโรงเตี๊ยมเงียบสงบ แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างไม้เข้ามาเป็นลำ

เซียวอวี้เฉินอุ้มหนิงอันเข้ามาภายในห้องอย่างระมัดระวังร่างบางในอ้อมแขนยังคงหลับตาพริ้มแต่ปากกลับไม่ยอมหยุดพูด

"ท่านอ๋อง..."เซียวอวี้เฉินก้มมอง

"อืม"

ห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ