บทที่ 129 ซาบซ่าน

ยามราตรี

หนิงอันนั่งอยู่เพียงลำพังริมหน้าต่าง แสงจันทร์ตกกระทบบนใบหน้างดงามที่เต็มไปด้วยความสงบค่อยๆ หลับตาลง

“ได้โปรดภาพที่ข้าเห็นก่อนหน้านั้น เป้นเรื่องจริงหรือว่าแค่ภาพมโน

หลับตาลงช้าๆ ดวงตาทิพย์เปิดขึ้นอีกครั้ง

ครานี้...ทุกอย่างรอบตัวกลับถูกความมืดกลืนกินก่อนที่แสงสีขาวสายหนึ่งจะสว่างขึ้นช้า...