บทที่ 14 อย่างไงเขาก็คืออ๋อง

เสียงลอยตามลมหนิงอันสังเกตอาการของเซียวอวี้เฉินที่นิ่งงัน เขาไม่สนใจเสียงนกเสียงกาแต่สายตากวาดมองรอบๆห้องโถงกว้าง

ของเก่าทุกชิ้นถูกคลุมไว้ด้วยผ้ากำมะหยีสีแดง ถึงอย่างนั้นหนิงอันก็เห็นชัดเจนทุกชิ้น พอเซียวอวี้เฉินเข้ามาหลายคนเริ่มชี้ชวนให้กันดูคนบนรถเข็น

หนิงอันที่ยืนอยู่ด้านหลังรถเข็นเริ่มขมวดคิ้ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ