บทที่ 141 ข้าเขียนขึ้นเอง

หนิงอันยืนมองภาพนั้นเงียบๆ ดวงตากลมโตเปล่งประกาย

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าในที่สุด...บุรุษที่หนิงอันเชื่อว่าเขาจะต้องมีวันนี้มาตลอดก็เดินมาถึงจุดนี้ได้จริงๆ

แต่ในขณะนั้นเองเสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากด้านหลังทุกคนหันไปมองพร้อมกัน

สตรีผู้หนึ่งค่อยๆ เดินออกมาช้าๆ อาภรณ์สีแดงสดปักดิ้นทองงดงามส...