บทที่ 142 ชื่นมื่น

กู้ฉางอันถึงกับอ้าปากค้าง

"พระชายา...ทั้งหมดนั้น...ท่านเขียนขึ้นเองหรือขอรับ"

หนิงอันพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ

"ใช่สิไม่อย่างนั้น...เซียวจิ้นเกอจะมัวหมกมุ่นอยู่กับตำราเล่มนั้นได้อย่างไร"

"บางครั้ง...บางครั้งข้าก็ต้องเอาตัวรอด ต้องให้เขาเชื่อว่าตัวเองกำลังเข้าใกล้ความจริงที่สุด"

“นังหญิงชั่วเจ้าบัง...