บทที่ 147 หากวันหนึ่งข้าไม่อยู่

ลมหายใจของเซียวอวี้เฉินหยุดชั่วขณะ ดวงตาคมหรี่ลงช้าๆ

เหตุใด...เหตุใดหนิงอันจึงเขียนข้อความเช่นนี้

เหตุใดต้องเป็น วันที่ข้าไม่อยู่เขากวาดสายตาไล่ไปตามตัวอักษร

แต่ทันใดนั้นเองเสียงใสก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"ฝ่าบาท"

เซียวอวี้เฉินหันกลับทันทีหนิงอันยืนอยู่ตรงประตู ในมือถือห่อยาสมุนไพรหลายห่อ

ใบหน้าที...