บทที่ 155 ลาก่อน

เซียวอวี้เฉินรีบโน้มตัวลงจับมือของหนิงอันไว้ทั้งสองข้าง

"ข้าอยู่นี่"หนิงอันยิ้มเศร้า มองคนตรงหน้าอย่างอาลัย

"ไม่ต้องเศร้านะทุกคน"

"หนิงอัน...ห้ามพูดแบบนั้น"

เซียวอวี้เฉินส่ายหน้าดวงตาแดงก่ำแต่หนิงอันยกมือขึ้น

ลูบแก้มของเขาอย่างแผ่วเบา

"ฝ่าบาท หนิงอันก็แค่...กำลังจะจากไป"ก่อนยิ้มอีกครั้ง

คำพูด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ