บทที่ 156 ในวันที่ข้าไม่อยู่จริงๆ

หลี่ชิงหลวนปิดปากตัวเองสะอื้นหนักจนทั้งตัวสั่นน้ำตาไหลไม่หยุด

กู้ฉางอันทรุดตัวลงกับพื้นทันที มือกำแน่นอยู่บนพื้นหินหยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าตกลงอย่างเงียบงัน

ฉีเหมินยืนตัวแข็งเงยหน้าขึ้นมองเพดานแต่สุดท้ายก็ยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

หมอหลวงทุกคนคุกเข่าลงไม่มีผู้ใดกล้าพูดมีเพียงเสียงร้...