บทที่ 158 ลาก่อนจริงๆแล้ว

เซียวอวี้เฉินมองเม็ดยาในมืออยู่นานก่อนค่อยๆ กำมันไว้

ดวงตาแดงก่ำเสียงของหนิงอันราวกับยังดังก้องอยู่ในห้อง

เขาค่อยๆ ยิ้มทั้งน้ำตาก่อนกระซิบเบาๆ

"เจ้า...แม้แต่ตอนจากไป ก็ยังเป็นห่วงข้าอยู่ดี"

เขาเก็บเม็ดยาและจดหมายกลับเข้าไปในซองอย่างทะนุถนอม

ไม่มีผู้ใดรู้ว่าภายในใจของฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ในค่ำคืนนั...