บทที่ 164 เคยไหมรู้สึกถูกชะตาใครบางคน

หนิงอันยังนั่งอยู่กับพื้นมือปัดฝุ่นออกจากกระเป๋าผ้าอย่างลวกๆ เซียวเหวินหรงยืนอยู่ตรงหน้าดวงตายังคงมองสำรวจหญิงสาวอย่างเงียบๆ

ไม่รู้เพราะเหตุใดยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคุ้นเคยราวกับเคยพบกันมานานแสนนาน

เขาสะบัดความคิดนั้นออกก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"เอาแบบนี้"

หนิงอันเงยหน้าขึ้น

"ผมพาคุณไปโรงพยา...