บทที่ 214 ฟื้นเถอะ

คุณปู่เสิ่นหันมามองเซียวเหวินหรงเม้มริมฝีปากแน่น

"ผมสาบาน...ต่อจากนี้ ผมจะดูแลคุณแม่...เอ่อ...คุณหนิงอันให้ดีที่สุด จะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก"

เสี่ยวหวินเอ่อร์ที่ยืนกอดอกอยู่ถึงกับเบ้ปากก่อนพูดทันที

"พูดตอนนี้มันก็สายไปแล้ว"เซียวเหวินหรงหันมามอง

เสี่ยวหวินเอ่อร์ถอนหายใจยาว

"วัวหายแล้วล้อมคอก ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ