บทที่ 240 เจ็บปวด

กู้ฉางอันที่ยืนฟังอยู่ด้านหลังถึงกับหลุดยิ้มกว้างพยายามก้มหน้าซ่อนสีหน้า

แต่ไม่ทันไรเสียงปรบมือก็ดังขึ้น

แปะ แปะ แปะ เซียวเหวินหรงยิ้มกว้างจนตาหยี

"เยี่ยม ในที่สุดพ่อก็พูดออกมาสักที"

หนิงอันยิ่งหน้าแดง

"เหวินหรง"

เซียวเหวินหรงหัวเราะ

"ผมรอวันนี้มานานแล้วนะ ตอนแรกผมคิดว่าพ่อจะเอาแต่เงียบไปจนแก...