บทที่ 250 ยินดี

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่กวงเหว่ยหยุดนิ่งไปเพียงชั่วขณะไม่มีใครเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้นนอกจากตัวเขาเอง หัวใจที่เคยเตรียมพร้อมมานานนับพันปี

เหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดอย่างรุนแรงแต่หลี่กวงเหว่ยกลับไม่แสดงอาการใดออกมา

เขาเพียงมองหนิงอัน

มองดวงตาคู่นั้น

ดวงตาที่ครั้งหนึ่งเคยเรียกชื่อเขา

เคยหัวเราะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ