บทที่ 259 กลิ่นอายแห่งความหลัง

"ฮ่าๆๆ ..."เสียงนั้นเซียวอวี้เฉินจำได้เซียวจิ้นเกอยืนอยู่ไม่ไกล

ข้างกายคือไทเฮาซิงซี สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสะใจ

"ในที่สุด..."ไทเฮาซิงซีเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา

"ข้าก็ไม่ต้องกังวลเรื่องหอกข้างแคร่คนนี้อีกแล้ว"

เซียวจิ้นเกอยิ้ม

"ต่อให้เคยเป็นแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ วันนี้ก็ไม่มีทางกลับมายืนได้อีก"

...