บทที่ 296 สามปีผ่านไป3

“คุณน้าชิงหลวนสบายดีรยังรอพวกคุณและเชื่อว่าคุณจะต้องกลับมา”

เซียวเหวินหรงเดินเข้ามาใกล้ ก่อนยิ้มให้หนิงอัน 

"คุณแม่... ผมรอคุณแม่กลับมาตั้งสามปีเหมือนกัน" หนิงอันมองลูกชาย ดวงตาค่อยๆ แดงขึ้น ก่อนยกมือขึ้นลูบศีรษะเด็กน้อยในอ้อมแขนของเสี่ยวหวินเอ่อร เด็กน้อยหัวเราะคิกแล้วเอื้อมมือมาจับมือหนิงอันไว้ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ