บทที่ 297 ล่าสมบัติ

เธอหันไปมองเด็กน้อยที่กำลังเล่นกับปลายเสื้อของเซียวเหวินหรง ก่อนหันกลับมามองทุกคน 

"เราหายไปสามปีแล้วกลับมาทั้งที จะให้รีบไปขุดสมบัติทันทีเลยหรือไม่ค่อยงกเท่าไหร่เลยนะคุณชายลั่ว"

“ไม่งกไม่ได้เพราะเราทั้งหมดต้องอยู่อีกนาน”

เซียวเหวินหรงชะงัก กู้ฉางอันหลุดหัวเราะ เซียวอวี้เฉินเองก็ส่ายหน้าอย่างจนใจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ