บทที่ 298 ล่าสมบัติ2

เธอชี้ลงบนแผนที่ 

"หลี่กวงเหว่ยใช้ต้นไม้เป็นเพียงจุดอ้างอิง ส่วนทางเข้าจริงอยู่ในวัด"

ลั่วจิ่งเหยาถึงกับอ้าปากค้าง 

"นี่เท่ากับให้คนทั้งวัดช่วยเฝ้าสมบัติให้ฟรีๆ เป็นพันปีเลยนะครับ"

หนิงอันหัวเราะ 

"ประมาณนั้นวัดนี้พอนานเข้ากั้นให้เป็นพื้นที่รกร้างเพราะห่างไกล"

เซียวอวี้เฉินมองเธอ 

"แล้วทำไมตอ...